ภูมิ รัตตวิศิษฐ์
มกราคม ๒๕๕๔
บทความภาคภาษาไทยโดยกองบรรณาธิการนิตยสารอาร์ตโฟร์ดี แปลจาก Looking at the details of BITS MMX บทความภาคภาษาอังกฤษโดย ภูมิ รัตตวิศิษฐ์ สำหรับตีพิมพ์ในนิตยสารอาร์ตโฟร์ดี ฉบับประจำเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๕๔
➜ ผมไม่เคยเห็นหน้าพ่อหรือแม่ และไม่เคยเห็นใครคล้ายมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นท่าน (สมัยที่พวกท่านยังอยู่นั้น มันนานก่อนจะมีรูปถ่ายให้เก็บบันทึก) จินตนาการแรกของผมว่าพวกท่านมีหน้าตาท่าทางแบบไหนมันได้มาจากหลักหินจารึกหน้าหลุมศพของพวกท่าน ซึ่งฟังดูไร้เหตุผลไปสักหน่อย รูปแบบตัวหนังสือหน้าหลุมศพของพ่อทำให้ผมเกิดความคิดแปลกๆ ว่าเขาต้องเป็นผู้ชายท่าทางน่ากลัว ตัวใหญ่ มีใบหน้าเป็นสี่เหลี่ยมกับลอนผมสีดำ จากแบบตัวอักษร รวมทั้งข้อความที่ว่า “และ Georgiana ภรรยาของคนที่มีชื่อจารึกไว้ด้านบน” ผมจึงเกิดข้อสรุปแบบเด็กๆ ว่าแม่นั้นต้องบอบบางและขี้โรค
นี่คือการพยายามทำความเข้าใจถึงพ่อแม่ของ Pip ที่ตัดมาจากหน้าแรกในนิยายเรื่อง Great Expectation ของ Charles Dicken ที่แม้ว่าจะเป็นการตีความอย่างซื่อๆ แต่กลับน่าสนใจ เขาตีความผ่านตัวหนังสือที่ถูกจารึกไว้บนแผ่นหินหน้าหลุมศพตามตัวอักษรเสียจนเกือบจะน่าขัน หากแต่มิใช่เป็นเพราะเขาไม่มีสิ่งอื่นใดให้นำมาใช้จินตนาการถึงพ่อแม่ที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้เห็นหรอกหรือ มิใช่เพราะเขามีเพียงบริบทแต่ปราศจากเรื่องราว คนเราสันนิษฐานจากประสบการณ์ที่เคยผ่านมา และเป็นเรื่องปกติที่จะใช้เรื่องราวเป็นเครื่องนำทาง แต่ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเรื่องราว มีเหตุผลไหมว่าเหตุใดตัวหนังสือ และสิ่งที่บรรจุมันควรจะถูกละเลย เรามักจะเชื่อว่าประเทศโลกที่ 1 ซึ่งมีการศึกษาดี เห็นความสำคัญของการออกแบบตัวอักษรที่ดี หรือประเทศเหล่านั้นอาจจะแค่เพียงมีเงินสำหรับจ่ายค่าออกแบบตัวอักษรให้ดี แต่ไม่ใช่ประเทศโลกที่ 2 และโลกที่ 3 ซึ่งด้อยการศึกษาหรอกหรือที่ชอบตีความตัวอักษรด้วยความที่ยึดติดกับตัวอักษรมากกว่า เหมือนอย่างหนูน้อย Pip
กว่าทศวรรษที่ความสำคัญของการออกแบบตัวอักษรในสังคมไทยนั้นถูกละเลยและไม่ได้รับการพูดถึง เหมือนกับหลายๆ ประเทศซึ่งไม่ใช่ประเทศโลกที่ 1 ถูกบดบังด้วยการออกแบบในเชิงธุรกิจอันเป็นสิ่งที่นิยมกันมากกว่า ด้วยความละเอียดอ่อนและขนาดของตัวอักษร (ซึ่งผมหมายความตามตัวอักษร) จึงทำให้ตัวอักษรไม่ได้รับบทเป็นตัวเอก เมื่อถึงเวลาเข้าฉาก ตัวอักษรก็มักจะได้รับบทเป็นตัวประกอบให้กับงานกราฟฟิกดีไซน์ แต่งานกราฟิกที่ดีก็ไม่สามารถเป็นไปได้หากมีการออกแบบจัดวางตัวอักษรที่แย่ แล้วเหตุใดถึงมองว่าตัวอักษรไม่มีความสำคัญ เหมือนกับสุภาษิตโบราณที่ว่า “God is in the details” (รายละเอียดล้วนสำคัญ) ตัวอักษรนั้นอาจเป็นเครื่องแสดงถึงรายละเอียดที่เป็นพื้นฐานที่สุดและละเอียดอ่อนที่สุดที่สามารถมองเห็นได้ในงานดีไซน์
วันที่ 30 ตุลาคม 2010 วันที่ต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์วงการออกแบบตัวอักษรและการจัดวางตัวอักษรในประเทศไทย ในวันนั้น ประเทศไทยได้จัดงานสัมมนาเกี่ยวกับการออกแบบตัวอักษรขึ้นเป็นครั้งแรกภายใต้ชื่อ BITS (Bangkok International Typographic Symposium) จัดโดย คัดสรร ดีมาก และ Alliance Française de Bangkok เป็นเจ้าภาพงาน โดยความร่วมมือของ ThaiGa (สมาคมออกแบบเรขศิลป์ไทย), สถาบัน Goethe และ Japan Foundation งาน BITS คือ งานสัมมนาการออกแบบตัวอักษรนานาชาติครั้งแรกที่จัดขึ้นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างวันที่ 30-31 ตุลาคม ประกอบด้วยวิทยากร 8 คน เป็นวิทยากรต่างชาติ 4 คนและวิทยากรชาวไทย 4 คน ได้แก่ Christian Schwartz, Jean François Porchez, Hubert Jocham, Masayoshi Kodaira, เอกลักษณ์ เพียรพนาเวช, ไพโรจน์ ธีระประภา, รักกิจ ควรหาเวช และ ศุภกิจ เฉลิมลาภ นอกจากนั้นในช่วงท้ายของแต่ละวันยังมีการบันทึกเทปของ DPBP (ดีไซน์ไปบ่นไป) ซึ่งเป็นการสนทนาแบบกันเองกับแขกรับเชิญพิเศษ
นี่คือเช้าวันเสาร์ที่สดใสและมีชีวิตชีวา ผู้คนมารวมตัวกันรอบๆ ห้องอาหาร พูดคุยและทานอาหารเช้าระหว่างที่รอเปิดประตูเข้าหอประชุม คนที่เพิ่งมาถึงก็ไปต่อคิวรอที่แถวลงทะเบียน ในขณะที่คนที่ลงทะเบียนเสร็จแล้วจะได้รับสติกเกอร์น่ารัก ที่มีข้อความอาทิ “I’m a Type Lover” หรือ “Type Aficionado” ห่างไปไม่กี่ก้าว ผู้มาร่วมงานจะเห็นมุมขายเสื้อทีเชิ้ต แต่ละลายออกแบบโดยนักออกแบบแต่ละคน จากเสื้อทั้งหมด มีอยู่ 4 ลายที่แสดงให้เห็นถึงการออกแบบตัวอักษร ซึ่งแน่นอนว่าออกแบบโดยแขกรับเชิญชาวต่างชาติทั้ง 4 คน เสื้อยืดสำหรับบรรดาสต๊าฟก็มีเช่นเดียวกัน เป็นเสื้อที่ภูมิใจนำเสนอโดย พงศ์ธร หิรัญพฤกษ์ จากคัดสรร ดีมาก นอกจากนี้ในงานยังมีบราวนีย์และเค้กจาก Vanilla Industry ร้านอาหารชื่อดังในกรุงเทพฯ สำหรับให้ผู้มาร่วมงานรับประทานรองท้อง เมื่อใกล้จะถึงเวลา เหล่าทีมงานก็วิ่งวุ่นกันไปมาเพื่อเตรียมงานขั้นสุดท้ายก่อนการแสดงแรกจะเริ่ม พอเวลา 10 นาฬิกา ฝูงชนก็เริ่มทยอยเดินเข้าไปยังห้องประชุม หาที่นั่ง และไม่กี่นาทีต่อจากนั้นการสัมมนาก็เริ่มต้นขึ้น
อนุทิน วงศ์สรรคกร กล่าวทักทายเปิดการสัมมนา BITS MMX อย่างเป็นทางการ เขารับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการร่วมกับมะลิ จาตุรจินดา จาก be>our>friend studio ตลอดทั้งงาน หลังจากการแนะนำแบบสั้นๆ วิทยากรคนแรกผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักในแวดวงการออกแบบตัวอักษรอย่าง Christian Schwartz ก็เดินขึ้นมาบนเวที เขาบรรยายเกี่ยวกับการทำงานร่วมกันเพื่อสร้างตัวอักษร ซึ่งช่วยให้เราเข้าใจด้วยการแสดงให้เห็นว่าผู้คนในแขนงงานนี้มีปฏิสัมพันธ์กันอย่างไร ดังที่ทราบกันดีว่าเป็นเรื่องง่ายที่จะทำงานร่วมกับคนเพียงคนเดียว แต่ถ้าเป็นเรื่องของตัวอักษร ยิ่งเล็กมากเท่าไหร่ บางครั้งก็อาจจะยิ่งใช้คนออกแบบหลายคน ยกตัวอย่างเช่น แบบตัวอักษรที่รู้จักกันดีอย่าง ITC Officina Family นั้นถูกยกให้เป็นฝีมือของ Erik Spiekermann แต่ที่ถูกคือ แบบตัวอักษรนี้เป็นผลงานของนักออกแบบ 4 คน ทั้ง Erik van Blokhand, Just van Rossum, Ole Schäfer และ Christian Schwartz ซึ่งร่วมกันทำ แต่ละคนต่างก็มีวิธีการทำงานและความเข้าใจในตัวอักษรที่แตกต่างกัน เช่น Erik Spiekermann จะกำกับงานออกแบบทั้งหมดด้วยการอธิบายแทนที่จะร่างเป็นแบบ Paul Barnes เพื่อนร่วมงานของ Schwartz ซึ่งมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์อย่างกว้างขวาง รับหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ โดยดูจากบริบทของงาน การออกแบบอักษรเป็นเรื่องซับซ้อนมากกว่าการแค่รับสรุปงาน ร่างแบบขึ้นมาสักสองสามแบบแล้วนำไปวาดในคอมพิวเตอร์ บางขั้นตอนของการทำงานนั้นอาจเกิดก่อให้เกิดคำถามง่ายๆ ขึ้นมายกตัวอย่างเช่น จะใช้ตัวอักษรแบบไหน หากมองอย่างผิวเผินกระบวนการเลือกแบบตัวอักษรนั้นอาจดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายและเป็นงานที่ไม่ต้องใช้ความคิด เพราะไม่มีเส้นแบ่งระหว่างถูกหรือผิด ยิ่งไปกว่านั้น นักออกแบบตัวอักษรที่มีความเชี่ยวชาญอาจใช้เวลาน้อยกว่าผู้บริหารฝ่ายการตลาดในการเลือกตัวอักษร อย่างไรก็ตาม หนึ่งในสิ่งที่ต้องพิจารณาคือความจริงที่ว่านี่เป็นผลจากประสบการณ์การทำงานตลอดชีวิตของนักออกแบบตัวอักษร ทั้งประสบการณ์ของเขา และความรู้ของเขาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของตัวอักษร ไม่ว่าจะเป็นเพียงแค่การเลือกใช้ตัวอักษรที่มีอยู่แล้วหรือการพัฒนารูปแบบใหม่ขึ้นมาก็ ไม่เคยเป็นเรื่องง่าย
Jean François Porchez เพิ่มประเด็นเรื่องความไม่เป็นมืออาชีพของการไม่เห็นคุณค่าในตัวอักษร การบรรยายของเขาค่อนข้างคล้ายกับของ Schwartz ในประเด็นเรื่องที่เขาพูดเกี่ยวกับกระบวนการ หากแต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทำงานร่วมกัน แต่เป็นกระบวนการออกแบบตัวอักษรและการที่ลูกค้าเข้ามามีบทบาทสำคัญ ที่จริง เขายังเน้นในตอนต้นของการบรรยายว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำงานออกแบบโดยปราศจากความเข้าใจเบื่องต้นต่อบริบทและวัตถุประสงค์ของลูกค้า เขาแนะนำเราผ่านผลงานต่างๆ อันมีทั้ง Parisine, Henderson, Retiro และ Vuitton หนึ่งในประเด็นที่น่าสนใจซึ่งถูกยกขึ้นมาในการบรรยายนี้ก็คือแนวคิดเรื่อง modernization แบรนด์ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานอย่าง Louis Vuitton และ AW Conqueror (ทั้ง 2 แบรนด์นี้ล้วนแต่เป็นลูกค้าของ Porchez) นั้นต้องการการพัฒนา และทางที่จะทำได้ก็คือการปรับภาพลักษณ์ของแบรนด์ให้ดูทันสมัย แต่อะไรคือความทันสมัย เราใช้คำๆ นี้กันจนเกร่อมาเป็นสิบปีและแน่นอนว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปในอีกสิบปีข้างหน้า สำหรับคนส่วนใหญ่ ผู้ซึ่งไม่ได้สนใจในความทันสมัย นี่อาจจะเป็นคำที่พูดออกมาง่ายกว่าคำว่าร่วมสมัย เมื่อผู้ชมถาม Porchez ว่า “แล้วถ้าอย่างนั้น จะมีวิธีไหนที่เราสามารถทำให้ตัวอักษรของเราดูเป็นสมัยใหม่” เขาก็ตอบว่า “คุณเป็นนักออกแบบในยุคสมัยของคุณ นั่นเป็นเหตุผลให้ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตาม มันก็จะออกมาทันสมัย ดังนั้นจงพยายามเป็นตัวของตัวเองเสมอ” เป็นคำพูดที่ฟังดูหลงตัวเองแต่ก็เป็นเรื่องจริง เครื่องมือและเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้ามาเปลี่ยนและปรับปรุงการดำรงชีวิตของคนในทุกวันนี้ แล้วอย่างนี้ ตัวอักษร ผลผลิตจากการสรรสร้างโดยตัวเราเองจะไม่เป็นผลผลิตของวันเวลาของเราเชียวหรือ แม้แต่บริบทที่เรานำไปเปลี่ยนแปลงตัวอักษรก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้น ตัวอักษรบางแบบอาจถูกออกแบบหลายปีก่อนที่จะกลายมาเป็นที่นิยมหรือกลายมาเป็นเครื่องบ่งบอกถึงยุคสมัย มันก็แค่ขึ้นอยู่กับว่าที่ไหนและเมื่อไหร่ที่นักออกแบบและผู้ใช้งานจะนำผลงานเหล่านั้นออกมาแสดงใช้จนได้รับความสนใจสังคม
ตามปรกติตัวอักษรมักถูกมองว่าเป็นเครื่องบรรจุข้อความ แต่ในบางครั้งตัวอักษรก็สามารถเป็นข้อความในตัวของมันเองได้เช่นกัน ในภาพประกอบการบรรยายของ Hubert Jocham ซึ่งเขาได้พูดเกี่ยวกับโลโก้ตัวอักษร เมื่อใดก็ตามที่เราคิดถึงโลโก้เรามักจะคิดถึงสัญลักษณ์ แต่ยังมีสัญลักษณ์ของแบรนด์ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมหลายแบรนด์ที่เป็นเพียงแค่ตัวอักษร บางอันใช้เพียงแค่ฟอนท์ Helvetica ก็ดูมีเอกลักษณ์ ตัวอักษรที่ถูกสร้างมาอย่างดีเหล่านี้มีความหมายในตัวของมันเอง ภาพและรูปแบบของตัวหนังสือมักจะกลายมาเป็นสัญลักษณ์ที่แม้ว่าข้อความหรือการใช้ตัวสะกดจะเปลี่ยนไปแต่ก็ไม่ได้ทำลายภาพความทรงจำของแบรนด์ อย่างไรก็ตามโลโก้แบบตัวหนังสือที่ดีก็หาไม่ได้ง่ายๆ อาจะเป็นความจริงที่ว่านักออกแบบสมัยนี้หลายคนยังขาดความสามารถในการออกแบบตัวอักษร จึงต้องไปจำกัดตัวเองอยู่กับแค่ 4 ลักษณะของการออกแบบอัตลักษณ์ อันได้แก่ การมีโลโก้ตัวหนังสือ (ที่มักจะอยู่หน้าสุด) และสัญลักษณ์อยู่ด้านบน ติดกัน หรือแยกห่างจากกัน ในขณะที่ขั้นตอนที่ 4 คือ จับมันมารวมกัน ซึ่งใกล้เคียงกับการเป็นโลโก้ตัวอักษรมากที่สุด ในหลายกรณี โลโก้ตัวอักษรที่ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีนั้นมีพลังพอที่จะกลายเป็นสัญลักษณ์ด้วยตัวของมันเอง ดังนั้นการเพิ่มสัญลักษณ์ต่างๆ เข้าไปกลับกลายมาทำให้งานดูซ้ำซาก และตัวหนังสือเองก็อาจจะแสดงความรู้สึกได้มากกว่าภาพหรือสัญลักษณ์ Jocham กล่าวว่า “ตัวหนังสือสามารถตะโกนในขณะที่รูปภาพนั้นทำไม่ได้” เมื่อเขาบรรยายว่าตัวหนังสือสามารถสื่อสารและออกคำสั่งได้มากกว่าในบางสถานการณ์ อย่าง ป้ายที่เขียนว่า “ห้ามเข้า” เป็นต้น
อีกประเด็นหนึ่งที่คุ้มค่าพอให้พูดถึงในช่วงที่ Jocham บรรยายก็คือคำตอบที่เขาตอบคำถามของผู้ชมซึ่งถามว่า อะไรคือความแตกต่าระหว่างอัตลักษณ์ขององค์กรกับอัตลักษณ์ของแบรนด์ เขาให้คำตอบอย่างระมัดระวังจากมุมมมองของคนเยอรมัน จากมุมมองของคนไทย คำตอบของเขานั้นค่อนข้างน่าสนใจสำหรับผม “ผมคิดว่าต่างกันมาก แต่ผมคงพูดได้แค่ว่าที่เยอรมนีเป็นอย่างไร อัตลักษณ์ของแบรนด์นั้นเป็นเรื่องของการตลาด และค่อนข้างเกี่ยวกับสินค้าและการโฆษณา ในขณะที่การออกแบบเพื่อองค์กรนั้นมีบางสิ่งที่ต่อต้านมุมมองทางการตลาดในเชิงธุรกิจ และมักไม่ค่อยใช้เอเจนซี่โฆษณา มันเป็นเรื่องของการพูดถึงสิ่งที่ถูกต้องโดยมีวัฒนธรรมองค์กรแฝงอยู่” คำตอบนี้โดดเด่นมากในการประชุมนานาชาติ มันเป็นเรื่องของมุมมองที่แตกต่างกันทางวัฒนธรรม ความเชื่อ ภาษา และทัศนคติซึ่งทำให้การเสียเวลามานั่งฟังของคุณคุ้มค่า
Masayoshi Kodaira นั้นต่างจากวิทยากรชาวต่างชาติคนอื่นๆ เพราะไม่ได้เป็นนักออกแบบตัวอักษร เขาเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ชาวโตเกียวซึ่งนำตัวหนังสือมาใช้ในผลงานหลายๆผลงานของเขาได้อย่างโดดเด่น ผลงานของเขาไม่ได้ซับซ้อน มันเรียบง่ายแต่ผ่านการคิดไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี เราเห็นได้ว่ากระบวนการทำงานของเขานั้นไม่ได้เริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีแผนงาน หากแต่การวางแผนนี้เองที่กลับทำให้ผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่พูดเกี่ยวกับผลงานของเขาและกระบวนการออกแบบ รวมไปถึงการแสดงผลงานบางส่วนจาก Art Fair Tokyo, Fukatake House, Nara Yoshimoto Exhibition Signage และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่สื่อสารอย่างตรงตรงมาโดยไม่ได้แฝงนัยอะไรเอาไว้ ความไร้เดียงสานี้อาจไม่ได้ทำให้ผู้ชมร้อง “ว้าว” แต่กลายเป็นเสียงชื่นชม “อ๋อ...” แทน มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับการที่จู่ๆ เราก็เข้าใจสมการทางคณิตศาสตร์ คิดขึ้นมาได้เอง ซึ่งถือว่าเป็นความรู้สึกที่ดี เป็นสเน่ห์แบบที่กราฟิกดีไซเนอร์ทุกคนฝันถึง
นอกเหนือจากการบรรยายแล้ว วิทยากรต่างชาติทั้ง 4 คนยังร่วมทำกิจกรรมเวิร์คช็อปที่ดูแลโดยพงศธร หิรัญพฤกษ์ ซึ่งดึงดูดความสนใจผู้ชม มีทั้งนักออกแบบอาชีพ นักศึกษา หรือแม้แต่อาจารย์ บางคนอาจมีประสบการณ์มาบ้าง ในขณะที่บางคนก็ไม่เคยเลย อย่างไรก็ดี ยังมีสิ่งใหม่ให้ได้เรียนรู้อีก โดยเฉพาะจากคนที่มาจากต่างวัฒนธรรมและพื้นเพ หากเดินดูรอบๆ ก็จะเห็นได้ว่านักออกแบบแต่ละคนต่างก็มีโจทย์ที่แตกต่างกัน Christian Schwartz มอบหมายให้นักเรียนของเขาออกแบบหัวนิตยสารคำว่า “Sunday” ให้เข้ากับโจทย์นิตยสารประเภทต่างๆ ทั้ง แฟชั่น กีฬา IT ธุรกิจ รวมทั้ง เด็กและครอบครัว แต่แทนที่จะให้ออกแบบใหม่ เขากลับให้ทุกคนออกแบบจากตัวอักษรที่มีอยู่แล้ว ปัญหาที่จะพบก็คือ ส่วนไหนของตัวอักษรที่พวกคุณต้องการรักษาเอาไว้ และส่วนไหนที่พวกคุณจะตัดออก ซึ่งเมื่อทำเสร็จก็อาจได้ตัวอักษรแบบใหม่ขึ้นมา Jean François Porchez กลับใช้อีกวิธีหนึ่ง เขาให้นักเรียนมีโอกาสได้สัมผัสเครื่องมืออื่นนอกจากดินสอ เขาสาธิตวิธีการใช้ปากกาหมึกซึม แบบที่คุณต้องจุ่มหมึกก่อนจะลงมือเขียน สำหรับนักเรียนที่โตขึ้นมากับคอมพิวเตอร์ นี่จึงเป็นเรื่องค่อนข้างน่าสนใจ ประสบการณ์ในการใช้เครื่องมือแบบโบราณซึ่งถือว่าเป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเขาทำให้อย่างน้อย พวกเขาก็ได้รู้สึกถึงเส้นที่เปลี่ยนแปลงไประหว่างที่ลากตัวหนังสือ ตัวหนังสือที่เขียนขึ้นอาจดูสวยงามเรียบร้อยในตอนท้ายแม้ว่าในตอนเริ่มนั้นอาจดูหยาบ ความงามแบบหยาบๆ เป็นคำที่ Hubert Jocham เลือกมาใช้อธิบายสไตล์ของเขาและมันก็ถูกนำมาใช้ในการเวิร์คชอปของเขาเช่นกัน เมื่อเราเขียนหรือวาดตัวหนังสือ เรามักจากเริ่มต้นด้วยเส้นขอบ แต่แทนที่จะทำเช่นนั้นเขากลับขอให้นักเรียนเติมส่วนประกอบในตัวหนังสือ ทำให้เหมือนกับกำลังวาดภาพด้วยความปราณีต ผลที่ได้แทนที่จะปราณีตกลับกลายเป็นความหยาบ แต่ความหยาบนี่เองที่ทำให้เกิดตัวอักษรในแบบที่ไม่ได้ตั้งใจขึ้น ซึ่งเป็นวิธีการที่ต้องจำเอาไว้ เพราะเราสามารถออกแบบตัวอักษรในวิธีที่ต่างจากคนอื่น แล้วค่อยมาปรับปรุงในภายหลัง ซึ่งผลที่ได้ก็จะกลายเป็นความงามแบบหยาบๆ
Masayoshi Kodaira เตรียมกิจกรรมอีกแบบให้กับนักเรียนของเขา ซึ่งยังคงเกี่ยวกับตัวอักษร แต่เขาให้อิสระในการทำงานต่างจากคนอื่นๆ เขาให้นักเรียนเลือกคำอะไรก็ได้ที่ต้องการมาทำงานด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่ทำให้คำนั้นสื่อสาร แล้วเขาจะวิจารณ์งานทีละคน แม้ว่าจะไม่ได้รับมุมมองใหม่ในการทำงาน แต่กลับได้การพูดคุยต่างๆ มาแทน วิธีของเขาเน้นไปที่ตัวบุคคลมากกว่าอีก เวิร์คช็อปกลุ่มอื่น และ Masayoshi เองก็ยังแนะแนวคิดในการแก้ปัญหาที่เขาเคยเจอในการทำงานให้กับนักเรียนของเขาอีกด้วย
กลับมาในส่วนของการบรรยาย แน่นอนว่ายังมีวิทยากรอีก 4 คน และงานสัมมนาครั้งนี้จัดขึ้นในกรุงเทพฯ จึงไม่น่าแปลกที่จะต้องมีการพูดถึงตัวอักษรในบริบทของคนไทย แต่ก่อนอื่นเราต้องยอมรับว่าตัวอักษรภาษาไทยแบบร่วมสมัยนั้น ได้รับอิทธิพลจากตัวอักษรละตินมาอย่างมาก หรือ สิ่งที่เอกลักษณ์ เพียรพนาเวช นักออกแบบตัวอักษรผู้ทำงานร่วมกับคัดสรร ดีมากมาหลายปี เรียกว่า “ต้นแบบจาก Thai Ni-Yom” โดยการบรรยายของเขาเป็นการชี้ให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างกระบวนการออกแบบตัวอักษรไทยและตัวอักษรละติน
บางครั้งอาจเป็นเพราะว่าจุดประสงค์ของงานที่ต้องการให้ตัวอักษรภาษาไทยนั้นมีต้นแบบมาจากอักษรละติน เหมือนอย่างเวลาที่ทาง คัดสรร ดีมาก ต้องพัฒนาตัวหนังสือภาษาไทยให้กับบริษัทที่เป็นของต่างชาติ เช่น Nokia Sans THAI และ 3D World THAI มีต้นแบบมาจาก Nokia Sans และ WeddingSans ตามลำดับ ซึ่งนี่ก็เป็น 2 ใน หลายตัวอย่างที่เห็นได้ทั่วไปในปัจจุบัน มันเป็นเรื่องของอุปสงค์กับอุปทาน บ่อยครั้งตัวหนังสือภาษาอังกฤษถูกนำมาใช้ร่วมกับภาษาไทยและเราต้องหาวิธีนำตัวหนังสือที่แตกต่างกัน 2 ภาษามารวมเข้าด้วยกันให้จงได้ ดังนั้นวิธีเข้าทำกับปัญหาก็คือการสร้างฟอนต์ภาษาไทยโดยใช้ต้นแบบจากฟอนต์ภาษาอังกฤษ
ก่อนที่จะพูดถึงองค์ประกอบที่สำคัญของตัวอักษรภาษาไทย เราจำเป็นต้องรู้ก่อนว่าอะไรที่ทำให้ภาษาไทยเป็นไทย หนึ่งในลักษณะเด่นที่เห็นได้ชัดเจนซึ่งสามารถเห็นได้ในฟอนต์ที่เอกลักษณ์ได้ทำไว้อย่าง Mekhong Gothic และ HongThong Gothic นั้นคือหางของตัวหนังสือ แต่บางทีอาจไม่ใช่แค่หางที่แหลมของตัวหนังสือแต่เป็นการเล่นหางที่ทำให้ไทยดูเป็นไทย ไพโรจน์ ธีระประภา กล่าวว่า คนไทยมีเคล็ดลับในการ “เพิ่มเติม” ซึ่งต่างจากความเชื่อแบบตะวันตกที่ว่า “less is more” (ซึ่งที่จริงๆ เป็นการประชด ที่ปรัชญาตะวันออกมีทางสายกลาง) แต่ ไม่ว่าเราจะได้รับอิทธิพลจากตะวันตกหรือเรายอมรับว่าอะไรที่เยอะเกินไป (แม้ว่าคำนี้จะค่อนข้างมีนัยยะไปในเชิงลบ) จะไม่ได้ผลเสมอไปก็ตาม เราอาจบอกได้ว่าประเทศไทยนั้นอยู่ในระยะเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะเป็นแบบช้าๆ และไม่ต่อเนื่อง ดังนั้นเราจะสามารถรวมความเป็นไทยที่ว่านี้เข้ากับโลกสมัยใหม่ที่เติบโตไปเรื่อยๆ นี้ได้อย่างไร
ไพโรจน์ได้พูดถึงสไลด์แผ่นหนึ่งในการบรรยายของเขาว่า คนที่สามารถวัดค่าความเป็นไทยและกำหนดขอบเขตความเป็นไทยได้ก็คือตัวนักออกแบบ นักออกแบบตัวอักษรชาวไทยอาจถามตัวเองว่าจะออกแบบให้หางตัวหนังสือออกมาแหลมขนาดไหน แน่นอนว่าหางแหลมๆนั้นเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความเป็นไทยแต่มันก็สามารถทำให้ดูแข็งหรือฝืนเกินไปได้เช่นกัน เพราะฉะนั้นจึงควรจบที่การถามตัวเองว่าจะใส่เพิ่มเข้าไปเท่าไหร่ถึงจะพอดี
ในตอนท้ายของการบรรยายเขาพูดว่าเขาต้องการพูดให้ฟังดูไม่เป็นวิชาการมากเกินไป เขาเพียงแค่พูดถึงประเด็นที่ผู้ฟังสามารถเข้าใจได้ง่ายๆ การออกแบบตัวอักษรในประเทศไทยยังคงล้าหลัง และอาจจะเป็นเรื่องซีเรียสเกินไปที่จะเอามุมมองทางวิชาการอันซับซ้อนของตัวอักษรมาพูดให้ผู้ชมฟัง อย่างไรก็ตามผมนั้นไม่ได้สนใจหากประเด็นเรื่องนี้จะฟังดูซับซ้อนถ้าหากว่ามันจะช่วยให้เราเข้าใจในขอบเขตของการรับรู้ตัวอักษร อย่างไรก็ดี การบรรยายนี้ก็ช่วยสร้างความพอดีให้กับงานสัมมนาทั้งหมดด้วยการมาทอนน้ำหนักจากวิทยากรต่างชาติ
ในอีกแง่มุมหนึ่ง ยังมีนักออกแบบที่ศึกษาตัวอักษรในแง่ของรูปแบบการแสดงออกและกระบวนการที่เราใช้สร้างตัวอักษรขึ้นมา รักกิจ ควรหาเวช อธิบายถึงการมองตัวอักษรในฐานะที่เป็นการแสดงออกที่มองเห็นได้ เขาเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ชาวไทยผู้เคยทำทั้งงานดีไซน์และงานศิลปะ เขาสร้างกระดานฉลุขนาดพกพาซึ่งมีชิ้นส่วนรูปทรงเรขาคณิตที่แตกออกมาจากตัวอักษร โดยชิ้นส่วนเหล่านี้สามารถนำมาใช้สร้างตัวอักษรบนกระดานฉลุนี้แบบต่างๆนับไม่ถ้วนต่อไปได้เรื่อยๆ หนึ่งในสิ่งที่เจ๋ง (ถ้าผมขอพูดแบบนี้) ก็คือ กระดานฉลุนี้สามารถสร้างตัวอักษรได้ทั้งภาษาไทยและละติน ไปจนถึงรูปทรงกราฟิก การบรรยายนี้ต่างจากการบรรยายอื่นๆ ในงานสัมมนาครั้งนี้ เพราะมันไม่ได้พูดถึงการพัฒนารูปแบบตัวอักษรในเชิงธุรกิจ แต่นั่นคือสเน่ห์ของมัน คืออีกแง่มุมหนึ่งที่ได้จากการสัมมนา การให้ความสนใจในรายละเอียดก็ถือเป็นเรื่องสำคัญ นี่อาจจะเป็นคุณสมบัติสำคัญที่สุดของนักออกแบบตัวอักษรมืออาชีพเลยก็ว่าได้ เวลาเรานึกถึงตัวอักษร เรามักนึกถึงสิ่งที่มีขนาดเล็ก อันเป็นหนึ่งในความคิดที่มาตีกรอบเรา ด้วยความที่มีขนาดเล็ก รายละเอียดและข้อบกพร่องต่างๆ จึงมักถูกละเลย แต่ตัวอักษรนั้นไม่ได้มีขนาดเล็กตลอดเวลา และบ่อยครั้งก็ถูกเอาไปขยายเป็นขนาดที่ใหญ่ขึ้นเวลาใช้งาน ศุภกิจ เฉลิมลาภ วิทยากรชาวไทยคนสุดท้ายของงานนี้ทำงานออกแบบป้ายสัญลักษณ์ โดยเฉพาะป้ายซึ่งต้องมีตัวอักษรขนาดใหญ่ มุมมองที่เขามีต่อตัวอักษรอาจแตกต่างจากมุมมองที่กราฟิกดีไซเนอร์ หรือนักออกแบบมอง เวลาที่ทำงานขนาดใหญ่ รายละเอียดเล็กๆ นั้นยิ่งมีความสำคัญ และมันสามารถสร้างความแตกต่างระหว่างงานออกแบบที่ดีกับที่แย่ได้ ความกลมกลืนนั้นจำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ เพราะเมื่อถูกขยาย แม้แต่ข้อบกพร้องที่เล็กที่สุดก็สามารถเห็นได้ชัด เส้นที่ใหญ่เกินไป และความไม่เชื่อมโยงกันบนความกว้างของลายเส้นเป็นเพียงไม่กี่ตัวอย่างที่เขายกให้ฟัง ด้วยความที่เป็นนักออกแบบป้ายมืออาชีพ เขาอาจต้องแก้ไขรายละเอียดเหล่านั้นด้วยตัวเอง อันที่จริงการบรรยายของเขาเน้นเกี่ยวกับการขยายสิ่งที่ดูเหมือนว่าเป็นของเล็กๆนี้ แน่นอนว่าตัวอักษรบางแบบก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์พิเศษ ยกตัวอย่างเช่น Bell Centennial ซึ่งออกแบบมาเพื่อใช้กับสมุดโทรศัพท์ และไม่ได้ตั้งใจจะนำไปใช้กับงานขนาดใหญ่ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าถ้าตัวอักษรมีขนาดเล็กแล้วเราก็ไม่จำเป็นต้องสนใจรายละเอียด ตัวอักษรทุกแบบควรต้องสมบูรณ์แบบในตัวของมันเอง นั่นอาจเป็นสิ่งที่แยกฟอนต์ในเชิงธุรกิจกับฟอนต์ทั่วๆ ไป Christian Schwartz ตอบคำถามประเด็นเรื่องความชัดเจนของข้อตำหนิในตอนต้นของการสัมมนาว่า “ทำอะไรก็ได้แบบนั้น” ซึ่งก็จริง
หลังจากที่วิทยากรทั้ง 8 ได้พูดคุยและตอบคำถามสุดท้าย งาน BITS MMX ก็จบลง ผู้ชมเริ่มหันไปพูดคุย ปรึกษากันเรื่องประเด็นต่างๆ ที่ถูกยกขึ้นมาพูดในช่วงการสัมมนากับเพื่อนๆ พร้อมกับชื่นชมนักออกแบบคนโปรดของพวกเขา ไม่นานก็มาถึงเวลาบอกลา อนุทิน วงศ์สรรคกร ในฐานะที่เป็นผู้จัดงานสัมมนานี้ เป็นตัวแทนจากคัดสรร ดีมาก เดินขึ้นมาบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณผู้สนับสนุนทุกฝ่าย โดยเฉพาะสมาคมฝรั่งเศสกรุงเทพฯ ที่เป็นเจ้าภาพใหญ่ของงานครั้งนี้ และแล้วก็มีเสียงปรบมือเป็นสัญญาณให้กับการจบลงของหนึ่งในเหตุการณ์สำคัญของประวัติศาสตร์ตัวอักษรไทย
ขณะที่เดินเดินออกจากห้องประชุม หลายคนอาจได้แรงบันดาลใจ บางคนอาจจะเพิ่งค้นพบอะไรใหม่ๆ ในขณะที่คนอื่นๆ อาจเริ่มมองตัวอักษรในแง่มุมที่แตกต่างไป ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเยี่ยมยอดหากแต่เกิดขึ้นกับคนเพียงกลุ่มเล็กๆ สำหรับคนทั่วไปที่ไม่ได้เข้าร่วมสัมมนา ตัวอักษรนั้นยังคงเป็นเรื่องคลุมเครือ ส่วนมากคนทั่วไปไม่รู้จักแบบตัวอักษรที่ตัวเองกำลังอ่านอยู่ พวกเขาไม่สามารถบอกข้อแตกต่างระหว่าง Didot กับ Bodoni ได้พวกเขาไม่ได้สังเกตว่าเส้นบางเส้นบางกว่าเส้นอื่น พวกเขาไม่ได้มานั่งสนใจรูปร่างของชื่อเรื่อง เขาอาจไม่ทันสังเกตชุดตัวเชื่อมพิเศษระหว่างสองอักษรเข้าด้วยกันที่เห็นอยู่ในประโยคอ่านด้วยซ้ำ ดังนั้นทำไมจึงต้องไปเสียเวลาตั้งมากมายมาขัดเกลารายละเอียดเล็กๆ เหล่านี้ด้วยหละ? ผมขอบอกว่านี่อย่างไรครับ มันคือข้อแตกต่างของความเป็นมืออาชีพ สัญญาณของคุณภาพ สัญลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบ แม้ว่าคุณอาจไม่เข้าใจมุมมองเรื่องเทคนิคการออกแบบตัวอักษรเลยก็ตาม อย่างน้อยที่สุดคุณก็ได้ชื่นชมในส่วนของกระบวนการ อย่ามองมันแค่ว่านักออกแบบอักษรทำงานออกแบบตัวอักษร แต่ให้พิจารณารายละเอียดเล็กน้อยอันนำมาซึ่งความสมบูรณ์แบบ ความสมบูรณ์แบบไม่ใช่เรื่องยอดเยี่ยมที่พวกเราควรพยายามหรอกหรือ? ไม่ว่าคุณจะเป็นวิศวกร สถาปนิก หรือนักวิทยาศาสตร์ ก็คงเข้าใจประเด็นที่กล่าวมาได้ไม่ยาก ดังนั้นจงอย่าบอกว่าคุณไม่ใช่นักออกแบบอักษรหรือไม่ได้ทำงานกับตัวหนังสือ ในความเป็นจริงคุณอยู่กับตัวหนังสือทุกวัน ดังนั้นเมื่อมีงาน BITS MMXI ครั้งหน้า จงไป นั่งลงและเริ่มเปิดใจคิดในเรื่องเล็กๆ อย่างเช่นตัวอักษร เพื่อเตรียมรับรู้และเข้าใจเรื่องที่ใหญ่ๆ
Showing posts with label BITS. Show all posts
Showing posts with label BITS. Show all posts
2/03/2011
1/01/2011
Looking at the details of BITS MMX (Part 3)
Poom Rattavisit ภูมิ รัตตวิศิษฐ์
December 2010 ธันวาคม ๒๕๕๓
At the end of the presentation he mentioned that he wanted to keep things from being overly technical, only addressing issues the audience can easily sympathize with. Typography in Thailand has a long way to catch up with the world and it would be too serious a subject to throw complicated technical aspects of type design to the audience. Though, I actually wouldn’t mind if the issues brought forward were more complex, since it would extend the boundaries in which we perceive type. Nonetheless, it gave a nice balance to the whole conference when weighted against some international guest speakers.
On the other side of the field, there are those designers who explore type in its expressive form and the process in which we create type. Type as a mean of visual expression may be experimental in nature as demonstrated by Rukkit Kuanhawate, a Thai graphic designer who have been working on both design and art projects, where he developed a portable stencil block, which consists of simple geometric shapes extracted from letterforms, that could be used to create countless variation of stenciled letterings on-the-go. One cool (if I may use the word) thing is that this stencil block allows for creation in both Thai and Latin alphabets as well as some basic decorative graphics. Unlike other type projects shown in this conference, it doesn’t have the refined qualities possessed in commercial typefaces. But that’s its charm. It’s the other end of the field.
Attention to detail is important. Perhaps, it’s the most important trait for a professional typographer. When we think of type we usually think of something small, one that is within our frame of vision. At small sizes, details become unnoticeable, and imperfections are tolerable. But type doesn’t always remain small and, more than often, has to adapt to larger scale uses. Suppakit Chalermlarp, the last of our Thai speakers, had a career in signmaking, specializing in large-scale application of type. How he sees type may be a tad different from how graphic or communication designers see them. When it comes to large-scale artwork, small details are even more important, and it can draw a clear line between good and bad design. Consistency needs to be perfected because when enlarged, even the tiniest of irregularities can be plainly visible. Overly large ink traps and incoherence in stroke width may be just a few examples reflected in his talk. As a professional signmaker, he would have have to clean up these details himself. In fact, his talk was mainly about the enlargement of these seemingly small things. Certainly there are types that were made for very special purposes, such as Bell Centennial which was designed to address poor reproduction and ink spread in telephone directory printing, and weren’t meant for large-scale uses. But that doesn’t mean that when types are small, details may be neglected. Every typeface should be perfect in itself. That may be what distinguished a commercial font from a free one. ‘You get what you paid for.’ Christian Schwartz’s response to a question at the beginning of the conference regarding this issue is dead obvious, but true.
After all the eight speakers have spoken and the last question answered, BITS MMX eventually came to an end. People naturally started chatting once again, discussing some of the issues raised during the conference with their friends while praising their favorite designers. Soon, it was time to say farewell. As the organizer of this symposium, Anuthin Wongsunkakon, on behalf of Cadson Demak, climbed onto the stage and gave a few traditional words of thanks to all the supporters. Then there was a big round of applause, signaling the closure to one of most significant events in Thai type history.
Wandering out of the auditorium, many may be deeply inspired, some may have made discoveries, while others may start to see type in a new perspective. All of these are great but they only apply to a small group of people. To others outside of this little circle, the importance of typography is still fairly vague. For the most part, people don’t know what typeface they are reading. They can’t tell a Didot from a Bodoni. They can’t see that some serifs are sharper than others. They wouldn’t bother observing the shapes of the tittles. They wouldn’t even notice a ligature when they come across one. So why in the world would one go that extra mile to polish these little details? I would say it’s a mark of professionalism, a sign of quality, and a symbol of perfection. Even if you don’t understand the technical aspects of type design, you could at least appreciate the process. Don’t see it as a typographer designing type, but consider it a professional perfecting the minutest of details. Isn’t it this excellence we should all strive for? Whether you are an engineer, an architect, or a scientist, it’s not difficult to understand. So don’t say you are not a typographer or you don’t work with type. In a sense, you type everyday. And when BITS MMXI comes, just go, sit back, and think small. In the meanwhile, have great expectations.
BITS (Bangkok International Typographic Symposium) First ever typographic conference in SE Asia. Bangkok, Thailand. 30th-31st October 2010.
Presented by Alliance Française de Bangkok with a support from Goethe Institut Thailande and Japan Foundation Bangkok.
Organized by Cadson Demak in association with ThaiGa.
Project Directors: Claire Keefe, Pierre Laburthe, Dr.Norbert Spitz and Ayumi Takita.
Program Director: Anuthin Wongsunkakon and Ankana Srisuk
Workshop Director and Art Director: Pongtorn Hiranpruek
Assistant team: Stawix Rucha, Sitanant Srichanthuk, Anuntaporn Chaiwaraporn, Suksom Ruanghirun
December 2010 ธันวาคม ๒๕๕๓
At the end of the presentation he mentioned that he wanted to keep things from being overly technical, only addressing issues the audience can easily sympathize with. Typography in Thailand has a long way to catch up with the world and it would be too serious a subject to throw complicated technical aspects of type design to the audience. Though, I actually wouldn’t mind if the issues brought forward were more complex, since it would extend the boundaries in which we perceive type. Nonetheless, it gave a nice balance to the whole conference when weighted against some international guest speakers.
On the other side of the field, there are those designers who explore type in its expressive form and the process in which we create type. Type as a mean of visual expression may be experimental in nature as demonstrated by Rukkit Kuanhawate, a Thai graphic designer who have been working on both design and art projects, where he developed a portable stencil block, which consists of simple geometric shapes extracted from letterforms, that could be used to create countless variation of stenciled letterings on-the-go. One cool (if I may use the word) thing is that this stencil block allows for creation in both Thai and Latin alphabets as well as some basic decorative graphics. Unlike other type projects shown in this conference, it doesn’t have the refined qualities possessed in commercial typefaces. But that’s its charm. It’s the other end of the field.
Attention to detail is important. Perhaps, it’s the most important trait for a professional typographer. When we think of type we usually think of something small, one that is within our frame of vision. At small sizes, details become unnoticeable, and imperfections are tolerable. But type doesn’t always remain small and, more than often, has to adapt to larger scale uses. Suppakit Chalermlarp, the last of our Thai speakers, had a career in signmaking, specializing in large-scale application of type. How he sees type may be a tad different from how graphic or communication designers see them. When it comes to large-scale artwork, small details are even more important, and it can draw a clear line between good and bad design. Consistency needs to be perfected because when enlarged, even the tiniest of irregularities can be plainly visible. Overly large ink traps and incoherence in stroke width may be just a few examples reflected in his talk. As a professional signmaker, he would have have to clean up these details himself. In fact, his talk was mainly about the enlargement of these seemingly small things. Certainly there are types that were made for very special purposes, such as Bell Centennial which was designed to address poor reproduction and ink spread in telephone directory printing, and weren’t meant for large-scale uses. But that doesn’t mean that when types are small, details may be neglected. Every typeface should be perfect in itself. That may be what distinguished a commercial font from a free one. ‘You get what you paid for.’ Christian Schwartz’s response to a question at the beginning of the conference regarding this issue is dead obvious, but true.
After all the eight speakers have spoken and the last question answered, BITS MMX eventually came to an end. People naturally started chatting once again, discussing some of the issues raised during the conference with their friends while praising their favorite designers. Soon, it was time to say farewell. As the organizer of this symposium, Anuthin Wongsunkakon, on behalf of Cadson Demak, climbed onto the stage and gave a few traditional words of thanks to all the supporters. Then there was a big round of applause, signaling the closure to one of most significant events in Thai type history.
Wandering out of the auditorium, many may be deeply inspired, some may have made discoveries, while others may start to see type in a new perspective. All of these are great but they only apply to a small group of people. To others outside of this little circle, the importance of typography is still fairly vague. For the most part, people don’t know what typeface they are reading. They can’t tell a Didot from a Bodoni. They can’t see that some serifs are sharper than others. They wouldn’t bother observing the shapes of the tittles. They wouldn’t even notice a ligature when they come across one. So why in the world would one go that extra mile to polish these little details? I would say it’s a mark of professionalism, a sign of quality, and a symbol of perfection. Even if you don’t understand the technical aspects of type design, you could at least appreciate the process. Don’t see it as a typographer designing type, but consider it a professional perfecting the minutest of details. Isn’t it this excellence we should all strive for? Whether you are an engineer, an architect, or a scientist, it’s not difficult to understand. So don’t say you are not a typographer or you don’t work with type. In a sense, you type everyday. And when BITS MMXI comes, just go, sit back, and think small. In the meanwhile, have great expectations.
BITS (Bangkok International Typographic Symposium) First ever typographic conference in SE Asia. Bangkok, Thailand. 30th-31st October 2010.
Presented by Alliance Française de Bangkok with a support from Goethe Institut Thailande and Japan Foundation Bangkok.
Organized by Cadson Demak in association with ThaiGa.
Project Directors: Claire Keefe, Pierre Laburthe, Dr.Norbert Spitz and Ayumi Takita.
Program Director: Anuthin Wongsunkakon and Ankana Srisuk
Workshop Director and Art Director: Pongtorn Hiranpruek
Assistant team: Stawix Rucha, Sitanant Srichanthuk, Anuntaporn Chaiwaraporn, Suksom Ruanghirun
Looking at the details of BITS MMX (Part 2)
Poom Rattavisit ภูมิ รัตตวิศิษฐ์
December 2010 ธันวาคม ๒๕๕๓
Jean François Porchez might have even added that such practices of taking type for granted are simply unprofessional. His presentation was quite similar to Schwartz in a sense that he talked about the process, though it wasn’t on collaboration, but rather the actual type design process and how clients play an important role in it. In fact, he even stated at the beginning of his presentation that it is not possible to come up with a design without first understanding the context and objective of the client. He guided us through a series of projects including Parisine, Henderson, Retiro, and Vuitton. One of the many interesting issues raised in the presentation was the idea of modernization. Brands with a long history, such as Louis Vuitton and AW Conqueror (both are Porchez’s’ client), have to evolve and a way to do that is to modernize its image. But what is modern? We used the word carelessly since decades ago and will probably continue to use it decades from now. For most people, who are ignorant of modernism, it’s probably just a word easier said than contemporary. ‘So, is there a method in which we could make type look modern?’ an audience asked. His answer? ‘You are a designer of your time, that is why everything you do is modern. Try to be yourself, always.’ A bit egotistic but true. New tools and technology continue to change and shape our everyday life. How then, can type, a creation of our mind, not be a product of our time? Even the context in which we apply type changes. Moreover, some typefaces may have been designed years ago before rising to popularity or becoming a representation of an era. It just depends on when and where the designers and their audience would bring it to center stage.
Normally, type is seen as a container for content, but sometimes it can be the content itself, as illustrated in Hubert Jocham’s presentation where he talked about typographic logos. Whenever we think of logos, we usually think of symbols. But still, there are many famous and popular brandmarks consisted only of type. Some are even just Helvetica made unique. These well-composed types have a meaning of their own. Their image and letterforms often become so symbolic that when even changing the text doesn’t totally destroy the awareness of a brand. However, good logotypes aren’t always easy to find. It may be due to the fact that many designers today lack lettering skills, practically limiting themselves to four basic solutions—having the logotype (usually an existing font) and the symbol on top, next to, or independent of each other, while the fourth integrates them together, which comes closest to being a pure logotype. In any case, a well-designed logotype is strong enough to be a symbol in itself, thus an additional symbol becomes redundant. Besides, type may even be more expressive than pictures or icons. ‘Types can shout, when pictograms can’t,’ said Jocham, when illustrating how type can be more communicative and commanding in some situations, such as a ‘no entry’ sign.
Another point worth mentioning during Jocham’s talk was his answer to an audience’s simple question: What’s the difference between corporate identity and brand identity? He responded, as he was careful to say, from a German perspective. From a Thai perspective, I would say I was somewhat intrigued by his not-so-broad answer: ‘I think there’s a big difference. But I can only say how it is in Germany. Brand identity is purely commercial and it’s more connected to product brand and advertising. Whereas, corporate designing has something against the commercial aspects of business and would rather not involve advertising agencies. It’s a term that says the right thing with a culture behind it.’ The answer is unique to an international conference. It’s this diversity of culture, beliefs, language, and outlook that makes your time worthwhile.
Unlike the other three international speakers, Masayoshi Kodaira, is not a typographer by profession. He is a Tokyo-based graphic designer, though many of his projects utilizes type in remarkable ways. His works weren’t complicated. They were simple, but well-executed. One could see that his process doesn’t instantly begins unconventionally but rather one with a conventional start leading towards the unconventional. He spent most of the time talking about his work and his design process, including such projects from Art Fair Tokyo, Fukatake House, Nara Yoshimoto Exhibition Signage, and many others, most of which were straightforward with no complex meaning behind. That naiveness might not bring a big ‘Wow’ but rather a lovely ‘Ahh…’ instead. Much like what happened when we suddenly grasp a mathematical equation—it just clicks, and that’s a rather nice feeling, a charm every graphic designer yearns for.
Aside from giving presentations, the four international speakers also ran workshops with the management of Pongtorn Hiranpruek, which naturally attracted numerous people. There were designers, college students, and even teachers, some already have a bit of experience, while others didn’t. Nevertheless, there are always new things to learn, especially from someone whose culture and background are different from yours. Walking around the workshops, one could see that each designer had something of their own to offer.
Christian Schwartz assigned different categories of magazine—fashion, sports, IT, business, and kids & families, to the students, and let them draw a suitable version of the word ‘Sunday’ as a headline for their magazine. But instead of starting from scratch, they had to be based on an existing typeface. So the problem was, what elements of a typeface do you want to keep? And which do you prefer to eliminate? It’s a way of working that once goes to the extreme, may result in new letterforms. Jean François Porchez, on the other hand, had his students worked with more than just pencils. He demonstrated how to use a calligraphic pen, the traditional one you have to dip into an ink bottle. For students who grew out of computers, this approach was rather fascinating as they have the chance to experience old tools that are new to them, giving them, at least, a sense of how the stroke varies along a single letter.
Typefaces may appear clean and refined once they are finished but their origin may be rough. Roughly elegant was the word Hubert Jocham chose to describe his style and it basically applied to his workshop as well. When we write or draw type, we usually start with the outline, however, he asked the students to fill the letters, treating them as a piece of fine drawing. The results, though, were not fine, but rough, and it was this roughness that leads to unexpected letterforms. It is certainly a notable method, the opposite of how people normally approach type design. You can always refine them afterwards, then it’ll be roughly elegant.
Masayoshi Kodaira had a somewhat different activity for his students. It was still about type and lettering, but he gave them more personal freedom. Unlike the others, he let the students chose whatever word they wanted to work on and approach it however they like, then he critiqued them one by one. Although there weren’t any groundbreaking design method offered, there were a lot more discussions going on. It was quite personal when compared to the other three workshops and Masayoshi often gave his own ideas on how he would approach each individual problem.
Overall, the workshops were an inspiring activity where people could obtain more insight in typography. It gave them a hands-on experience, which they wouldn’t get by just sitting in the auditorium. According to an attendee, one thing worth complimenting was that the subjects and issues brought forward by the designers at the workshop were reasonably different from their presentation. It was certainly better for people who attended both the talk and the workshop as they would have the chance to see facets of typography unique to each session.
Coming back to the presentation, there are, of course, four local speakers. And as this conference is held in Bangkok, it is certainly unsurprising that there should be a few talks on type in Thai context. But we have to admit that many contemporary Thai typefaces are largely influence by latin characters, or what Ekaluck Peanpanawate, a Thai typographer who have been working closely with Cadson Demak for many years, would called ‘Based on Thai Ni-yom’. In fact, his presentation largely illustrated the relationship between Thai and Latin type design process.
Sometimes, it is merely the objective of the project to have Thai alphabets entirely based on Latin characters, such as when we have to develop a Thai version of a corporate typeface which belongs to a foreign company. Nokia Sans THAI and 3D World THAI, based on Nokia Sans and WeddingSans respectively, are two of the many examples visible in the market today. It is also a matter of demand and supply. More than often, English text are used together with Thai and we need a solution where two types of different language blend seamlessly. The obvious response is to have a Thai font based on an English font.
Before going any further into the essentials of Thai typeface, it may be important to know first what makes Thai, Thai. Obviously, one of the common characteristics, which can also be seen in Ekaluck’s custom font, Mekhong Gothic and HongThong Gothic, for Thai companies are those sharp pointy terminals. But perhaps, it’s not merely the sharp end points, but the act of adding that tip, which makes Thai, Thai. According to Pairoj Teeraprapa, Thai people have a knack for ‘adding’ as opposed to the western belief of ‘less is more’ (which, in fact, is kind of ironic, since the Eastern philosophy embraces the Middle Path). But, whether we are influenced by the West or we acknowledge that excessive (even the word itself has a rather negative connotation) isn’t always effective, one could say Thailand is in a transition phase, albeit a slow and incoherent one. So, how do we actually fuse such Thai-ness into this ever-growing modern world?
In one of his slides, Pairoj mentioned that there is a scale in which we could create Thai-ness and to what extent, is depended on the designer. A Thai typographer might ask himself how much sharpness the terminals of his letters should expressed. Certainly, a sharp tip is visually symbolic of Thai-ness, however, it can become unreasonably strong and forceful. So it merely comes down to: How much should he add?
To Be Continued....
Looking at the details of BITS MMX (Part 1)
Looking at the details of BITS MMX (Part 3)
December 2010 ธันวาคม ๒๕๕๓
Jean François Porchez might have even added that such practices of taking type for granted are simply unprofessional. His presentation was quite similar to Schwartz in a sense that he talked about the process, though it wasn’t on collaboration, but rather the actual type design process and how clients play an important role in it. In fact, he even stated at the beginning of his presentation that it is not possible to come up with a design without first understanding the context and objective of the client. He guided us through a series of projects including Parisine, Henderson, Retiro, and Vuitton. One of the many interesting issues raised in the presentation was the idea of modernization. Brands with a long history, such as Louis Vuitton and AW Conqueror (both are Porchez’s’ client), have to evolve and a way to do that is to modernize its image. But what is modern? We used the word carelessly since decades ago and will probably continue to use it decades from now. For most people, who are ignorant of modernism, it’s probably just a word easier said than contemporary. ‘So, is there a method in which we could make type look modern?’ an audience asked. His answer? ‘You are a designer of your time, that is why everything you do is modern. Try to be yourself, always.’ A bit egotistic but true. New tools and technology continue to change and shape our everyday life. How then, can type, a creation of our mind, not be a product of our time? Even the context in which we apply type changes. Moreover, some typefaces may have been designed years ago before rising to popularity or becoming a representation of an era. It just depends on when and where the designers and their audience would bring it to center stage.
Normally, type is seen as a container for content, but sometimes it can be the content itself, as illustrated in Hubert Jocham’s presentation where he talked about typographic logos. Whenever we think of logos, we usually think of symbols. But still, there are many famous and popular brandmarks consisted only of type. Some are even just Helvetica made unique. These well-composed types have a meaning of their own. Their image and letterforms often become so symbolic that when even changing the text doesn’t totally destroy the awareness of a brand. However, good logotypes aren’t always easy to find. It may be due to the fact that many designers today lack lettering skills, practically limiting themselves to four basic solutions—having the logotype (usually an existing font) and the symbol on top, next to, or independent of each other, while the fourth integrates them together, which comes closest to being a pure logotype. In any case, a well-designed logotype is strong enough to be a symbol in itself, thus an additional symbol becomes redundant. Besides, type may even be more expressive than pictures or icons. ‘Types can shout, when pictograms can’t,’ said Jocham, when illustrating how type can be more communicative and commanding in some situations, such as a ‘no entry’ sign.
Another point worth mentioning during Jocham’s talk was his answer to an audience’s simple question: What’s the difference between corporate identity and brand identity? He responded, as he was careful to say, from a German perspective. From a Thai perspective, I would say I was somewhat intrigued by his not-so-broad answer: ‘I think there’s a big difference. But I can only say how it is in Germany. Brand identity is purely commercial and it’s more connected to product brand and advertising. Whereas, corporate designing has something against the commercial aspects of business and would rather not involve advertising agencies. It’s a term that says the right thing with a culture behind it.’ The answer is unique to an international conference. It’s this diversity of culture, beliefs, language, and outlook that makes your time worthwhile.
Unlike the other three international speakers, Masayoshi Kodaira, is not a typographer by profession. He is a Tokyo-based graphic designer, though many of his projects utilizes type in remarkable ways. His works weren’t complicated. They were simple, but well-executed. One could see that his process doesn’t instantly begins unconventionally but rather one with a conventional start leading towards the unconventional. He spent most of the time talking about his work and his design process, including such projects from Art Fair Tokyo, Fukatake House, Nara Yoshimoto Exhibition Signage, and many others, most of which were straightforward with no complex meaning behind. That naiveness might not bring a big ‘Wow’ but rather a lovely ‘Ahh…’ instead. Much like what happened when we suddenly grasp a mathematical equation—it just clicks, and that’s a rather nice feeling, a charm every graphic designer yearns for.
Aside from giving presentations, the four international speakers also ran workshops with the management of Pongtorn Hiranpruek, which naturally attracted numerous people. There were designers, college students, and even teachers, some already have a bit of experience, while others didn’t. Nevertheless, there are always new things to learn, especially from someone whose culture and background are different from yours. Walking around the workshops, one could see that each designer had something of their own to offer.
Christian Schwartz assigned different categories of magazine—fashion, sports, IT, business, and kids & families, to the students, and let them draw a suitable version of the word ‘Sunday’ as a headline for their magazine. But instead of starting from scratch, they had to be based on an existing typeface. So the problem was, what elements of a typeface do you want to keep? And which do you prefer to eliminate? It’s a way of working that once goes to the extreme, may result in new letterforms. Jean François Porchez, on the other hand, had his students worked with more than just pencils. He demonstrated how to use a calligraphic pen, the traditional one you have to dip into an ink bottle. For students who grew out of computers, this approach was rather fascinating as they have the chance to experience old tools that are new to them, giving them, at least, a sense of how the stroke varies along a single letter.
Typefaces may appear clean and refined once they are finished but their origin may be rough. Roughly elegant was the word Hubert Jocham chose to describe his style and it basically applied to his workshop as well. When we write or draw type, we usually start with the outline, however, he asked the students to fill the letters, treating them as a piece of fine drawing. The results, though, were not fine, but rough, and it was this roughness that leads to unexpected letterforms. It is certainly a notable method, the opposite of how people normally approach type design. You can always refine them afterwards, then it’ll be roughly elegant.
Masayoshi Kodaira had a somewhat different activity for his students. It was still about type and lettering, but he gave them more personal freedom. Unlike the others, he let the students chose whatever word they wanted to work on and approach it however they like, then he critiqued them one by one. Although there weren’t any groundbreaking design method offered, there were a lot more discussions going on. It was quite personal when compared to the other three workshops and Masayoshi often gave his own ideas on how he would approach each individual problem.
Overall, the workshops were an inspiring activity where people could obtain more insight in typography. It gave them a hands-on experience, which they wouldn’t get by just sitting in the auditorium. According to an attendee, one thing worth complimenting was that the subjects and issues brought forward by the designers at the workshop were reasonably different from their presentation. It was certainly better for people who attended both the talk and the workshop as they would have the chance to see facets of typography unique to each session.
Coming back to the presentation, there are, of course, four local speakers. And as this conference is held in Bangkok, it is certainly unsurprising that there should be a few talks on type in Thai context. But we have to admit that many contemporary Thai typefaces are largely influence by latin characters, or what Ekaluck Peanpanawate, a Thai typographer who have been working closely with Cadson Demak for many years, would called ‘Based on Thai Ni-yom’. In fact, his presentation largely illustrated the relationship between Thai and Latin type design process.
Sometimes, it is merely the objective of the project to have Thai alphabets entirely based on Latin characters, such as when we have to develop a Thai version of a corporate typeface which belongs to a foreign company. Nokia Sans THAI and 3D World THAI, based on Nokia Sans and WeddingSans respectively, are two of the many examples visible in the market today. It is also a matter of demand and supply. More than often, English text are used together with Thai and we need a solution where two types of different language blend seamlessly. The obvious response is to have a Thai font based on an English font.
Before going any further into the essentials of Thai typeface, it may be important to know first what makes Thai, Thai. Obviously, one of the common characteristics, which can also be seen in Ekaluck’s custom font, Mekhong Gothic and HongThong Gothic, for Thai companies are those sharp pointy terminals. But perhaps, it’s not merely the sharp end points, but the act of adding that tip, which makes Thai, Thai. According to Pairoj Teeraprapa, Thai people have a knack for ‘adding’ as opposed to the western belief of ‘less is more’ (which, in fact, is kind of ironic, since the Eastern philosophy embraces the Middle Path). But, whether we are influenced by the West or we acknowledge that excessive (even the word itself has a rather negative connotation) isn’t always effective, one could say Thailand is in a transition phase, albeit a slow and incoherent one. So, how do we actually fuse such Thai-ness into this ever-growing modern world?
In one of his slides, Pairoj mentioned that there is a scale in which we could create Thai-ness and to what extent, is depended on the designer. A Thai typographer might ask himself how much sharpness the terminals of his letters should expressed. Certainly, a sharp tip is visually symbolic of Thai-ness, however, it can become unreasonably strong and forceful. So it merely comes down to: How much should he add?
To Be Continued....
Looking at the details of BITS MMX (Part 1)
Looking at the details of BITS MMX (Part 3)
Looking at the details of BITS MMX (Part 1)
Poom Rattavisit ภูมิ รัตตวิศิษฐ์
December 2010 ธันวาคม ๒๕๕๓
➜ As I never saw my father or my mother, and never saw any likeness of either of them (for their days were long before the days of photographs), my first fancies regarding what they were like, were unreasonably derived from their tombstones. The shape of the letters on my father’s, gave me an odd idea that he was a square, stout, dark man, with curly black hair. From the character and turn of the inscription, ‘Also Georgiana Wife of the Above,’ I drew a childish conclusion that my mother was freckled and sickly.
Such was Pip’s initial understanding of his parents, as taken from the first page of Charles Dicken’s Great Expectations. It was a naive interpretation, though, a rather interesting one. He took the letterforms inscribed on the tombstone so literally it’s almost laughable. But isn’t it because there was nothing else for him to draw upon as he had never saw his father or his mother? Isn’t it because there was only context but no content? We could only draw conclusions from what we have experience, and normally, content would be there to lead us in the proper direction. But with or without content, is there any reason why type, its container, should be neglected? We generally believe that the 1st world, the well-educated, sees the importance of good typography, or maybe they just have the money to pay for it. But isn’t it the 2nd and the 3rd world, the undereducated, who really extract more from the letterforms, as they take things more literally, like little Pip?
For decades, the significance of typography in Thai society has been underrated and undereducated. Similar to many non-1st world countries, it has been overshadowed by other more popular, commercial-oriented fields of design, if any. Because of its subtlety and size (and I mean it literally), type rarely plays a lead role on stage. When it comes into play, it usually appears as a supporting character for graphic design. But bad typography is never good graphic design, so why should type be any less important? And as the old saying goes, God is in the details. Type, perhaps, represents the most fundamental and finest of details in visual-related design.
Then came October 30, 2010, a day that marked a milestone in Typography in Thailand. On this day, Thailand held its first ever typographic conference—BITS (Bangkok International Typographic Symposium). Organized by Cadson Demak and hosted by Alliance Française de Bangkok in association with ThaiGa, Goethe-Institut and Japan Foundation, BITS was the first international typographic conference to be held in Southeast Asia and ran from October 30–31, featuring eight speakers, four international and four local, including Christian Schwartz, Jean François Porchez, Hubert Jocham, Masayoshi Kodaira, Ekaluck Peanpanawate, Pairoj Teeraprapa, Rukkit Kuanhawate, and Suppakit Chalermlarp. In addition to the main event, there was also a podcast recording session. DPBP, a group discussion with local guests, provided a casual closure to the end of each day.
It was a bright and lively Saturday morning. People were gathering around the cafeteria, chatting and enjoying their breakfast while waiting for the show to start. Those who just came were waiting in line to register, while others who already did, got themselves a nice cute little sticker either saying ‘I’m a Type Lover’ or ‘Type Aficionado’. A few paces away, visitors were browsing through some of the t-shirts that were on sale. Each t-shirt was designed by a different designer, and among them, four are very typographic—they were, of course, designed by our four international guests. The staff t-shirt was available as well, proudly presented by Pongtorn Hiranpruek of Cadson Demak. There were also brownies and cakes provided by Vanilla Industry, a leading restaurant in Bangkok, for visitors who prefer a light snack. By now, it was almost time and staff were running around, making their final preparation before the first presentation. As the clock struck ten, the crowd made their way into the auditorium, took their seat, and a few moments later, the symposium began.
BITS MMX officially commenced with a few words by Anuthin Wongsunkakon and the whole conference was narrated by him along with Mali Chaturachinda of Beourfriend Studio. After the short introduction, our first speaker, an already familiar figure in the world of typography, to come on stage was Christian Schwartz, who talked about collaboration in type. With considerable insight on the matter, it certainly gave us some light on how people in this field actually interact with one another. As we know, it’s usually easier to associate a creation to one specific person, but type, as small as it is, is sometimes crafted by several hands. For instance, the well-known ITC Officina Family is often attributed to Erik Spiekermann, but to be accurate, there were four other designers involved, including Erik van Blokhand, Just van Rossum, Ole Schäfer, and Christian Schwartz. In a collaboration, different people have different ways of working and perceiving type e.g. Erik Spiekermann art directs with words, not sketches, Paul Barnes, who’s Schwartz’s partner, through his extensive knowledge of history, and art directors, by looking at its context. It’s a lot more complicated than just getting the brief, making a few sketches, and drawing it on a computer. Some parts even appear like a no-brainer, such as selecting the right font to use. On the surface, the process of type selection may seem like a simple and mindless task as there is no clear line between right and wrong. Moreover, a professional type designer might take just a little more time to choose a type than a marketing executive. One has to consider, however, the fact that that is the result of a typographer’s entire career, his experience, and his knowledge of type history. Whether it’s a mere selection of an existing typeface or a development of a new one, it’s never child’s play.
To Be Continued....
Looking at the details of BITS MMX (Part 2)
December 2010 ธันวาคม ๒๕๕๓
➜ As I never saw my father or my mother, and never saw any likeness of either of them (for their days were long before the days of photographs), my first fancies regarding what they were like, were unreasonably derived from their tombstones. The shape of the letters on my father’s, gave me an odd idea that he was a square, stout, dark man, with curly black hair. From the character and turn of the inscription, ‘Also Georgiana Wife of the Above,’ I drew a childish conclusion that my mother was freckled and sickly.
Such was Pip’s initial understanding of his parents, as taken from the first page of Charles Dicken’s Great Expectations. It was a naive interpretation, though, a rather interesting one. He took the letterforms inscribed on the tombstone so literally it’s almost laughable. But isn’t it because there was nothing else for him to draw upon as he had never saw his father or his mother? Isn’t it because there was only context but no content? We could only draw conclusions from what we have experience, and normally, content would be there to lead us in the proper direction. But with or without content, is there any reason why type, its container, should be neglected? We generally believe that the 1st world, the well-educated, sees the importance of good typography, or maybe they just have the money to pay for it. But isn’t it the 2nd and the 3rd world, the undereducated, who really extract more from the letterforms, as they take things more literally, like little Pip?
For decades, the significance of typography in Thai society has been underrated and undereducated. Similar to many non-1st world countries, it has been overshadowed by other more popular, commercial-oriented fields of design, if any. Because of its subtlety and size (and I mean it literally), type rarely plays a lead role on stage. When it comes into play, it usually appears as a supporting character for graphic design. But bad typography is never good graphic design, so why should type be any less important? And as the old saying goes, God is in the details. Type, perhaps, represents the most fundamental and finest of details in visual-related design.
Then came October 30, 2010, a day that marked a milestone in Typography in Thailand. On this day, Thailand held its first ever typographic conference—BITS (Bangkok International Typographic Symposium). Organized by Cadson Demak and hosted by Alliance Française de Bangkok in association with ThaiGa, Goethe-Institut and Japan Foundation, BITS was the first international typographic conference to be held in Southeast Asia and ran from October 30–31, featuring eight speakers, four international and four local, including Christian Schwartz, Jean François Porchez, Hubert Jocham, Masayoshi Kodaira, Ekaluck Peanpanawate, Pairoj Teeraprapa, Rukkit Kuanhawate, and Suppakit Chalermlarp. In addition to the main event, there was also a podcast recording session. DPBP, a group discussion with local guests, provided a casual closure to the end of each day.
It was a bright and lively Saturday morning. People were gathering around the cafeteria, chatting and enjoying their breakfast while waiting for the show to start. Those who just came were waiting in line to register, while others who already did, got themselves a nice cute little sticker either saying ‘I’m a Type Lover’ or ‘Type Aficionado’. A few paces away, visitors were browsing through some of the t-shirts that were on sale. Each t-shirt was designed by a different designer, and among them, four are very typographic—they were, of course, designed by our four international guests. The staff t-shirt was available as well, proudly presented by Pongtorn Hiranpruek of Cadson Demak. There were also brownies and cakes provided by Vanilla Industry, a leading restaurant in Bangkok, for visitors who prefer a light snack. By now, it was almost time and staff were running around, making their final preparation before the first presentation. As the clock struck ten, the crowd made their way into the auditorium, took their seat, and a few moments later, the symposium began.
BITS MMX officially commenced with a few words by Anuthin Wongsunkakon and the whole conference was narrated by him along with Mali Chaturachinda of Beourfriend Studio. After the short introduction, our first speaker, an already familiar figure in the world of typography, to come on stage was Christian Schwartz, who talked about collaboration in type. With considerable insight on the matter, it certainly gave us some light on how people in this field actually interact with one another. As we know, it’s usually easier to associate a creation to one specific person, but type, as small as it is, is sometimes crafted by several hands. For instance, the well-known ITC Officina Family is often attributed to Erik Spiekermann, but to be accurate, there were four other designers involved, including Erik van Blokhand, Just van Rossum, Ole Schäfer, and Christian Schwartz. In a collaboration, different people have different ways of working and perceiving type e.g. Erik Spiekermann art directs with words, not sketches, Paul Barnes, who’s Schwartz’s partner, through his extensive knowledge of history, and art directors, by looking at its context. It’s a lot more complicated than just getting the brief, making a few sketches, and drawing it on a computer. Some parts even appear like a no-brainer, such as selecting the right font to use. On the surface, the process of type selection may seem like a simple and mindless task as there is no clear line between right and wrong. Moreover, a professional type designer might take just a little more time to choose a type than a marketing executive. One has to consider, however, the fact that that is the result of a typographer’s entire career, his experience, and his knowledge of type history. Whether it’s a mere selection of an existing typeface or a development of a new one, it’s never child’s play.
To Be Continued....
Looking at the details of BITS MMX (Part 2)